Wie ben ik? - mijn persoonlijke verhaal over in contact komen met jezelf
2723
post-template-default,single,single-post,postid-2723,single-format-standard,bridge-core-2.5.2,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-23.7,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-6.4.1,vc_responsive,elementor-default,elementor-kit-2411

Wie ben ik?

Ik had me altijd voorgenomen mijn eigen naam te houden als ik ooit zou trouwen. Maar toen ik met Erik trouwde, wilde ik toch zijn naam aannemen. Omdat we geen kinderen konden krijgen, leek het mij mooi om op die manier elkaars familie te zijn. Op dat moment deed het me weinig om mijn eigen naam ‘op te geven’. Waarschijnlijk doordat ik even niet meer wist wie ik was. Ik wist wel wie ik niet was. Ik was geen moeder.
 
Ook voelde ik een enorme weerstand tegen wie ik geworden was. Ik wilde weer die blije, onbezorgde vrouw zijn van voor ons IVF traject. En wilde vooral niet meer verdrietig, moe en teleurgesteld zijn. Erik’s naam aannemen was misschien dus wel een poging om afscheid te nemen van de Marja die ik niet meer wilde zijn. Maar door me te verzetten tegen wat er was, tegen wie IK was, hield ik het juist in stand.
 
Fastforward naar december 2019: ik lag wekenlang slapeloos op de bank. Ik kón niet meer! Het tv vak putte mij compleet uit. En ik leefde al op mijn reserves, want mijn batterij was tijdens ons IVF traject helemaal leeggeraakt. Tijdens 1 van deze slapeloze nachten nam ik een besluit. Dit kon zo niet langer. Ik belde mijn opdrachtgever en zei dat ik niet meer zou komen.
 
Dit telefoontje was de beste beslissing ever! Ik gaf me over aan de situatie waar ik me in bevond. Door het monster recht in de ogen te kijken, kon ik mezelf bevrijden van de angst die ik zo lang had gevoeld om op de pauzeknop te drukken (veel te eng!). En van alle oude patronen (hard werken tot ik erbij neerval), negatieve overtuigingen (ik hoor er niet bij) en onverwerkte emoties (teveel om op te noemen) die mij jarenlang gevangen hielden in een leven dat niet meer bij mij paste. Stap voor stap heb ik mezelf de afgelopen 1,5 jaar teruggevonden. Inmiddels sta ik dichterbij mezelf dan ooit.
 
En nu? Nu past mijn naam niet meer bij me. Ik ben Marja de Graaf. Altijd al geweest. Ik was haar alleen even kwijt. Ik vond het overigens wel gezellig om de afgelopen 5,5 jaar Marja Versluis te heten. Natuurlijk heeft het ook iets romantisch. Maar ik heb Erik’s naam niet nodig om me met hem verbonden te voelen. Dus daar ben ik weer. Terug van weggeweest. Marja de Graaf. Aangenaam!
 
Als jij ook het gevoel hebt vast te zitten in een leven dat niet meer bij je past, vertel ik je graag meer over het pad dat ik bewandeld heb. Wellicht kan ik je op weg helpen, inspireren of motiveren ook een sprong in het diepe te wagen. Of juist met kleine stapjes, want het roer hoeft heus niet altijd helemaal om. En natuurlijk ben je ook welkom voor een holistische massage of ademsessie. Beide zulke mooie methoden, die mij zo hebben geholpen weer in contact te komen met mezelf. Wie weet helpt het jou ook!